Rondje om de kerk

door: Martin de Heer

Een steeds weerkerend onderwerp van ge­sprek in de vergaderingen van Dorpsbelan­gen Roderwolde e.o. is het sluipverkeer, dat tweemaal daags ons dorp onveilig maakt. De drempels bleken geen effect te hebben, de optische versmalling evenmin. " Ach, het valt eigenlijk best mee; en laten de dorpsbe­woners zelf maar eens wat rustiger rijden", vond een wethouder. Tja, daar zit misschien wel iets in, maar wat kun je er nu feitelijk aan dóen? In de tijd dat die mooie zwarte krieltjes van mijn buurman nog dagelijks de weg overstaken om de restjes van Herman Doedens' tafeltje-dek-je op te halen en vervolgens in de pastorietuin een zandbad te nemen, moest menige automobilist flink op de rem trappen. Dat werkte prima. Ik heb toen al eens voorgesteld dat we als echte plattelanders weer allemaal een stelletje kip­pen zouden laten rondlopen. Men moest la­chen, maar bijval kreeg ik niet...

Wie schetst mijn vreugde, toen ik ontdekte, dat er toch een oplossing in zicht is. Hij wordt ons zomaar in de schoot geworpen. Door wie? Door de Stichting Jacobspad. Heb je ze nog niet gezien? Die mooie blauw-gele bordjes met een omgekeerde Shell-schelp en de woorden: Jacobspad, Pelgrimspad Uithuizen - Hasselt. Een pijl voor fietsers wijst rechtdoor en wandelaars worden door de Kleibos geleid. We krijgen er dus een sluiproute bij! Binnenkort wemelt het hier van de vrome voetgangers en wielrijders op weg naar Santiago de ComposteIa in noordwest Spanje, waar het gebeente van de Apostel Jacobus rust. Ooit was Europa bezaaid met zulke paden ten dienste van de drommen bedevaartgangers. Vakantie bestond toen niet, maar af en toe werden mensen door een godvruchtige en/ of avontuurlijke reislust bevangen en gingen ze op pad om kracht te halen bij de graftombe van een heilige man of vrouw. Na maanden of zelfs ja­ren keerden ze dan waarlijk gerecreëerd (herschapen) terug. Dat waren nog eens echte "holy-days"!

Sinds enige tijd is het pelgrimeren weer he­lemaal terug. Na eeuwen van stilte is het weer aardig druk op de wegen naar Santiago. Sommigen lopen of fietsen ieder jaar een stukje. Anderen nemen verlof op en leggen de hele route in één keer af, vaak om het begin van een nieuwe levensfase te markeren. De eén is religieus gemotiveerd, een ander heeft culturele interesse, weer een ander voelt zich sportief uitgedaagd en allemaal vinden ze het boeiend om onderweg medepelgrims te ontmoeten. Ze herkennen elkaar aan de Jacobsschelp op hun rugzak of hoed en trekken van de ene Jacobskerk naar de volgende. Je kunt starten in Parijs, maar nu dus ook in Uithuizen, om dan via Zeerijp, Roderwolde, Rolde en Hasselt (allemaal Jacobsplekken) steeds zuidelijker te gaan, van pleisterplaats naar pleisterplaats. Een paar jaar geleden kreeg ik van zo'n groepje spirituele wandelaars bij hun bezoek aan onze kerk een Jacobsschelp cadeau. Die prijkt sindsdien naast de kerkdeur. Om al die zoekende voorbijgangers te verzekeren: je bent op de goede weg. Dus mocht je binnenkort eens moeten afremmen vanwege het toegenomen voetvolk in ons straatbeeld, erger je dan maar niet te veel. Je weet nu waar het om gaat. Heiligheid en veiligheid gaan hand in hand. Bovendien, zijn we niet allemaal pelgrims? Voorbijgangers op zoek naar onze bestemming.